"آنجا که سنگها زِ داغ خدا سرشکسته می گردند"

آنجا که آسمانش ، آبی آبی نیست
آنجا که پلک بیابان همیشه بارانی است
آنجا که چشم سنگها خون گریه می کنند
آنجا که صبح در دلش پریشانی است؛
از ناکجای دل پرستیزه ی تاریخ
تا هرکجا که زمان را نگاه گریانی است
از بین کوچه های غمین همین غربت
تا خانه ای که در آن همسری به زندانی است
از ناله های بلند از نهاد یک کودک
کز تشنگی، جنون به وجودش خرامانی است
از مردمان کوفه نامردمی صفت
در قلبشان، همه، یک دیار ظلمانی است
از بارگاه فاطمه کز خوف دشمنان
قبرش به پرتگاه خاطره های پنهانی است
از استخوان فرومانده در گلوی علی
کز روی کینه توزی مردمان عصیانی است
ازخلق شمرهای لعین همین صحرا
بر قلب کردگار یک بغل پشیمانی است
اینک نگر به فرا روی این غمین ورطه
دشمن همان و دشت پر از کشته های بی جانی است
بر بارگاه دو یار خدا به روی زمین
بنگر چگونه رسم خرابات و ویرانی است
ای دست های نهان زین عمیق بی پایاب
تا کی زمانه ی ما را غروب هجرانی است ؟

 

حمید محمود زاده

 

۳۰/۱۱/۱۳۸۵